וַיֹּאמֶר֩ קַנֹּ֨א קִנֵּ֜אתִי לַיהוָ֣ה ׀ אֱלֹהֵ֣י צְבָא֗וֹת כִּֽי־עָזְב֤וּ בְרִֽיתְךָ֙ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל אֶת־מִזְבְּחֹתֶ֣יךָ הָרָ֔סוּ וְאֶת־נְבִיאֶ֖יךָ הָרְג֣וּ בֶחָ֑רֶב וָאִוָּתֵ֤ר אֲנִי֙ לְבַדִּ֔י וַיְבַקְשׁ֥וּ אֶת־נַפְשִׁ֖י לְקַחְתָּֽהּ׃ (ס)
האָט ער געזאָגט: אָננעמען האָב איך זיך אָנגענומעןפֿון װעגן ה׳ דעם גאָט פֿון צבֿאות; װײַל פֿאַרלאָזן דײַן בונד האָבן די קינדער פֿון ישׂראל, דײַנע מזבחות האָבן זײ צעשטערט, און דײַנע נבֿיאים האָבן זײ געהרגעט מיטן שװערד; און איך אַלײן בין איבערגעבליבן, און זײ זוכן מײַן לעבן צו נעמען.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.