וַיֹּ֣אמֶר אֵלַ֔י בֶּן־אָדָ֕ם שָׂא־נָ֥א עֵינֶ֖יךָ דֶּ֣רֶךְ צָפ֑וֹנָה וָאֶשָּׂ֤א עֵינַי֙ דֶּ֣רֶךְ צָפ֔וֹנָה וְהִנֵּ֤ה מִצָּפוֹן֙ לְשַׁ֣עַר הַמִּזְבֵּ֔חַ סֵ֛מֶל הַקִּנְאָ֥ה הַזֶּ֖ה בַּבִּאָֽה׃
און ער האָט צו מיר געזאָגט: מענטשנקינד, הײב אַקאָרשט אױף דײַנע אױגן קעגן צפֿון. האָב איך אױפֿגעהױבן מײַנע אױגן קעגן צפֿון, ערשט אין צפֿון פֿון דעם טױער פֿון מזבח איז דאָס דאָזיקע דערצערנבילד, בײַם אַרײַנגאַנג.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.