הִקְשַׁ֤בְתִּי וָֽאֶשְׁמָע֙ לוֹא־כֵ֣ן יְדַבֵּ֔רוּ אֵ֣ין אִ֗ישׁ נִחָם֙ עַל־רָ֣עָת֔וֹ לֵאמֹ֖ר מֶ֣ה עָשִׂ֑יתִי כֻּלֹּ֗ה שָׁ֚ב במרצותם [בִּמְר֣וּצָתָ֔ם] כְּס֥וּס שׁוֹטֵ֖ף בַּמִּלְחָמָֽה׃
איך האָב געהאָרכט און זיך צוגעהער, ט ניט די ריכטיקײט רעדן זײ. קײַנער האָט ניט חרטה אױף זײַן שלעכטיקײט, צו זאָגן: װאָס האָב איך געטאָן! איטלעכער קערט זיך אַװעק אין זײַן געלאַף, װי אַ פֿערד װאָס יאָגט אין מלחמה.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.