וּפְקֻדַּ֣ת מִשְׁמֶרֶת֮ בְּנֵ֣י מְרָרִי֒ קַרְשֵׁי֙ הַמִּשְׁכָּ֔ן וּבְרִיחָ֖יו וְעַמֻּדָ֣יו וַאֲדָנָ֑יו וְכָל־כֵּלָ֔יו וְכֹ֖ל עֲבֹדָתֽוֹ׃
און די געשטעלטע היטונג פֿון די קינדער פֿון מרָרי איז געװען: די ברעטער פֿון מִשכּן, און זײַנע ריגלען, און זײַנע זײַלן, און זײַנע שװעלן, און אַלע זײַנע כּלים, און אַלע זײַנע צובאַהער;
Rav Hirsch
V. 36. ופקדת וגו׳. Bei Überweisung der Hutobjekte an die letzte Levitenabteilung, die Merariden, wird diese Überweisung noch besonders פקודה genannt, wohl eben weil sie die letzten waren. Es ist dem Irrtum zu begegnen, als ob ihnen die Objekte ihrer Hut etwa nur als der Rest, von selbst und bedeutungslos zugefallen wären. Darum wird ihre Obliegenheit noch besonders als פקודה aufgeführt. Sie war nicht weniger als alle übrigen eine Vertrauen schenkende Beauftragung, und die Objekte ihrer Hut waren nicht weniger der einheitliche Inhalt und Gegenstand einer besonderen Beamtung.