וַיִּקְרָ֣א יַ֠עְבֵּץ לֵאלֹהֵ֨י יִשְׂרָאֵ֜ל לֵאמֹ֗ר אִם־בָּרֵ֨ךְ תְּבָרֲכֵ֜נִי וְהִרְבִּ֤יתָ אֶת־גְּבוּלִי֙ וְהָיְתָ֤ה יָדְךָ֙ עִמִּ֔י וְעָשִׂ֥יתָ מֵּרָעָ֖ה לְבִלְתִּ֣י עָצְבִּ֑י וַיָּבֵ֥א אֱלֹהִ֖ים אֵ֥ת אֲשֶׁר־שָׁאָֽל׃
און יַעְבץ האָט גערופֿן צום גאָט פֿון ישׂראל, אַזױ צו זאָגן: אױב בענטשן װעסטו מיך בענטשן, און װעסט פֿאַרגרעסערן מײַן געמאַרק, און דײַן האַנט װעט זײַן מיט מיר, און װעסט באַהיטן פֿון בײז, מיך ניט װײ צו טאָן –. און גאָט האָט אים באַשערט װאָס ער האָט געבעטן.
Rashi
and Your hand is with me that You save me from harm if You will be with me and save me from harm. so as not to grieve me that no injury, pain, or sadness befall me, and he vowed whatever he vowed.
Rashi
and God fulfilled that which he had requested and he paid his vow. From here proof is brought that when people subscribe to a charity (in public) for a certain cause, they should not vow but give without a vow. Its midrashic interpretation is well known.