וַ֠יִּקֹּב בֶּן־הָֽאִשָּׁ֨ה הַיִּשְׂרְאֵלִ֤ית אֶת־הַשֵּׁם֙ וַיְקַלֵּ֔ל וַיָּבִ֥יאוּ אֹת֖וֹ אֶל־מֹשֶׁ֑ה וְשֵׁ֥ם אִמּ֛וֹ שְׁלֹמִ֥ית בַּת־דִּבְרִ֖י לְמַטֵּה־דָֽן׃
און דער זון פֿון דער פֿרױ פֿון ישׂראל האָט געלעסטערט דעם נאָמען, און געשאָלטן, און מע האָט אים געבראַכט צו משהן. און דער נאָמען פֿון זײַן מוטער איז געװען שלוֹמית, די טאָכטער פֿון דִברין, פֿון שבט דָן.
Rashi
ויקב — Translate this as the Targum does: ופרש “and he pronounced”, thus ויקב … ויקלל means that he uttered the Tetragrammaton and by so doing blasphemed. It was the “Proper Name” which he had heard on Mount Sinai (cf. Sifra, Emor, Section 14 2 and Jeremiah Targ.).
Ibn Ezra
he pronounced Some translate this word to mean “uttered”, as in “which the mouth of God shall express” [Isaiah 62:2] and “as specified by name” [Numbers 1:17]. Others render it along the lines of “How shall I curse” [Numbers 23:8]. The former explanation strikes me as more plausible.