בֶּן־אָדָ֡ם אֱמֹר֩ לִנְגִ֨יד צֹ֜ר כֹּֽה־אָמַ֣ר ׀ אֲדֹנָ֣י יְהֹוִ֗ה יַ֣עַן גָּבַ֤הּ לִבְּךָ֙ וַתֹּ֙אמֶר֙ אֵ֣ל אָ֔נִי מוֹשַׁ֧ב אֱלֹהִ֛ים יָשַׁ֖בְתִּי בְּלֵ֣ב יַמִּ֑ים וְאַתָּ֤ה אָדָם֙ וְֽלֹא־אֵ֔ל וַתִּתֵּ֥ן לִבְּךָ֖ כְּלֵ֥ב אֱלֹהִֽים׃
מענטשנקינד, זאָג צו דעם פֿירשט פֿון צור:אַזױ האָט געזאָגט גאָט דער האַר:װײַל דײַן האַרץ האָט זיך דערהױבן, און דו האָסט געזאָגט: אַ גאָט בין איך, די זיצונג פֿון געטער טו איך זיצןאין האַרצן פֿון די ימען;און ביסט דאָך אַ מענטש און ניט אַ גאָט, נאָר האָסט געמאַכט דײַן האַרץ װי דאָס האַרץ פֿון אַ גאָט:
Rashi
a seat of God he made for himself in the air, over the sea, with a mechanism that was a replica of seven heavens, and he sat down on the highest one.