אוּלַ֞י תִּפֹּ֤ל תְּחִנָּתָם֙ לִפְנֵ֣י יְהוָ֔ה וְיָשֻׁ֕בוּ אִ֖ישׁ מִדַּרְכּ֣וֹ הָרָעָ֑ה כִּֽי־גָד֤וֹל הָאַף֙ וְהַ֣חֵמָ֔ה אֲשֶׁר־דִּבֶּ֥ר יְהוָ֖ה אֶל־הָעָ֥ם הַזֶּֽה׃
אפֿשר װעט פֿאַלן זײער געבעט פֿאַר גאָט, און זײ װעלן זיך אומקערן איטלעכער פֿון זײַן שלעכטן װעג; װאָרום גרױס איז דער כּעס און דער גרימצאָרן װאָס גאָט האָט גערעדט אױף דעם דאָזיקן פֿאָלק.
מנחת שי
אל העם הזה. בס"א כ"י על העם הזה וכן ת"י על עמא הדין אכן בשאר ספרים כתיב אל וכן במסורת מלכים א' ריש סימן י"ד נמסר ח' על העם ואין זה מהם: