מִפְּנֵי֙ הַכַּשְׂדִּ֔ים כִּ֥י יָרְא֖וּ מִפְּנֵיהֶ֑ם כִּֽי־הִכָּ֞ה יִשְׁמָעֵ֣אל בֶּן־נְתַנְיָ֗ה אֶת־גְּדַלְיָ֙הוּ֙ בֶּן־אֲחִיקָ֔ם אֲשֶׁר־הִפְקִ֥יד מֶֽלֶךְ־בָּבֶ֖ל בָּאָֽרֶץ׃ (ס)
פֿון װעגן די כַּשׂדים: װאָרום זײ האָבן מורה געהאַט פֿאַר זײ, װײַל יִשמָעֵאל דער זון פֿון נתַניָהן האָט דערשלאָגן גדליה דעם זון פֿון אַחיקמען, װאָס דער מלך פֿון בבֿל האָט אױפֿגעזעצט איבערן לאַנד.
מצודת דוד
כי הכה וכו׳. וחששו פן יעלילו הכשדים לומר שזה היה בהסכמת כולם והריגת פקיד המלך תחשב למרידה: