בְּצֵ֥ל חֶשְׁבּ֛וֹן עָמְד֖וּ מִכֹּ֣חַ נָסִ֑ים כִּֽי־אֵ֞שׁ יָצָ֣א מֵחֶשְׁבּ֗וֹן וְלֶֽהָבָה֙ מִבֵּ֣ין סִיח֔וֹן וַתֹּ֙אכַל֙ פְּאַ֣ת מוֹאָ֔ב וְקָדְקֹ֖ד בְּנֵ֥י שָׁאֽוֹן׃
אין שאָטן פֿון כֶשבוֹן האָבן זיך אָפּגעשטעלט אָן כּוֹך אַנטרונענע; װאָרום אַ פֿײַער איז אַרױס פֿון כֶשבוֹן, און אַ פֿלאַם פֿון מיטן סיכִֹן, און זי האָט פֿאַרצערט די שלײף פֿון מואבֿ, און דעם שאַרבן פֿון די ליאַרעמיונגען.
Rashi
stood Those who were fleeing [stood] to rest in the shadow since they had no more strength to flee.
Rashi
from the city of Sihon Heb. מבין, from the city of Sihon. Cf. “the city of (בֶּן) Reuben” in Joshua (15:6).
Rashi
and the crown of the head Heb. וקדקד, (estrit in Provencal or estrif in O.F. [to fight]) and Menahem (Machbereth Menahem p. 158) classified it as an expression of a spring (מָקוֹר) and Jonathan rendered: יַקִּירֵי the esteemed ones, an expression of יְקָר, esteem.
Rashi
the tumultuous ones Heb. בני שאון, those who would raise their voice with boasting.