וַיֵּרְד֡וּ שְׁלֹשֶׁת֩ אֲלָפִ֨ים אִ֜ישׁ מִֽיהוּדָ֗ה אֶל־סְעִיף֮ סֶ֣לַע עֵיטָם֒ וַיֹּאמְר֣וּ לְשִׁמְשׁ֗וֹן הֲלֹ֤א יָדַ֙עְתָּ֙ כִּֽי־מֹשְׁלִ֥ים בָּ֙נוּ֙ פְּלִשְׁתִּ֔ים וּמַה־זֹּ֖את עָשִׂ֣יתָ לָּ֑נוּ וַיֹּ֣אמֶר לָהֶ֔ם כַּאֲשֶׁר֙ עָ֣שׂוּ לִ֔י כֵּ֖ן עָשִׂ֥יתִי לָהֶֽם׃
האָבן אַראָפּגענידערט דרײַ טױזנט מאַן פֿון יהודה צו דעם שפּאַלט פֿון פֿעלז עיטם, און זײ האָבן געזאָגט צו שמשונען: װײסטו דען ניט אַז די פּלִשתּים געװעלטיקן איבער אונדז? הײַנט װאָס האָסטו אונדז דאָ אָפּגעטאָן? האָט ער צו זײ געזאָגט: װי זײ האָבן געטאָן צו מיר, אַזױ האָב איך געטאָן צו זײ.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.