וַיֹּאמֶר֩ מֶ֨לֶךְ בְּנֵי־עַמּ֜וֹן אֶל־מַלְאֲכֵ֣י יִפְתָּ֗ח כִּֽי־לָקַ֨ח יִשְׂרָאֵ֤ל אֶת־אַרְצִי֙ בַּעֲלוֹת֣וֹ מִמִּצְרַ֔יִם מֵאַרְנ֥וֹן וְעַד־הַיַּבֹּ֖ק וְעַד־הַיַּרְדֵּ֑ן וְעַתָּ֕ה הָשִׁ֥יבָה אֶתְהֶ֖ן בְּשָׁלֽוֹם׃
האָט דער מלך פֿון די קינדער פֿון עמון געזאָגט צו יפֿתּחס שלוחים: װײַל ישׂראל האָט צוגענומען מײַן לאַנד, װען ער איז אַרױפֿגעגאַנגען פֿון מצרים, פֿון אַרנון און ביזן יבק און ביזן ירדן. און אַצונד קער זײ אום אין פֿריד.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.