וַיַּגֶּד־לָ֣הּ אֶת־כָּל־לִבּ֗וֹ וַיֹּ֤אמֶר לָהּ֙ מוֹרָה֙ לֹֽא־עָלָ֣ה עַל־רֹאשִׁ֔י כִּֽי־נְזִ֧יר אֱלֹהִ֛ים אֲנִ֖י מִבֶּ֣טֶן אִמִּ֑י אִם־גֻּלַּ֙חְתִּי֙ וְסָ֣ר מִמֶּ֣נִּי כֹחִ֔י וְחָלִ֥יתִי וְהָיִ֖יתִי כְּכָל־הָאָדָֽם׃
האָט ער איר דערצײלט זײַן גאַנץ האַרץ, און האָט צו איר געזאָגט: אַ שערמעסער איז ניט אױפֿגעקומען אױףֿ מײַן קאָפּ, װאָרום אַ נזיר פֿון גאָט בין איך פֿון מײַן מוטערס לײַב אָן. אַז איך זאָל אָפּגעשאָרן װערן, װעט זיך אָפּטאָן פֿון מיר מײַן כּוח, און איך װעל אָפּגעשלאַפֿט װערן, און װעל זײַן אַזױ װי אַלע מענטשן.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.