וַיֹּ֣אמֶר שִׁמְשׁ֗וֹן תָּמ֣וֹת נַפְשִׁי֮ עִם־פְּלִשְׁתִּים֒ וַיֵּ֣ט בְּכֹ֔חַ וַיִּפֹּ֤ל הַבַּ֙יִת֙ עַל־הַסְּרָנִ֔ים וְעַל־כָּל־הָעָ֖ם אֲשֶׁר־בּ֑וֹ וַיִּהְי֤וּ הַמֵּתִים֙ אֲשֶׁ֣ר הֵמִ֣ית בְּמוֹת֔וֹ רַבִּ֕ים מֵאֲשֶׁ֥ר הֵמִ֖ית בְּחַיָּֽיו׃
און שמשון האָט געזאָגט: לאָמיך שטאַרבן אין אײנעם מיט די פּלִשתּים! און ער האָט זיך אַ בױג געטאָן מיט כּוח, און דאָס הױז איז אײַנגעפֿאַלן אױףֿ די פֿירשטן, און אױפֿן גאַנצן פֿאָלק װאָס דרינען. און די טױטע װאָס ער האָט געטײט בײַ זײַן טױט, זײַנען געװען מער װי די װאָס ער האָט געטײט בײַ זײַן לעבן.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.