אֽוֹ־יֹמַ֜יִם אוֹ־חֹ֣דֶשׁ אוֹ־יָמִ֗ים בְּהַאֲרִ֨יךְ הֶעָנָ֤ן עַל־הַמִּשְׁכָּן֙ לִשְׁכֹּ֣ן עָלָ֔יו יַחֲנ֥וּ בְנֵֽי־יִשְׂרָאֵ֖ל וְלֹ֣א יִסָּ֑עוּ וּבְהֵעָלֹת֖וֹ יִסָּֽעוּ׃
צי צװײ טעג, צי אַ חוֹדש, צי אַ יאָר – אַז דער װאָלקן האָט זיך פֿאַרלענגערט אױפֿן מִשכּן צו רוען אױף אים, פֿלעגן די קינדער פֿון ישׂראל לאַגערן און ניט ציִען, און װי ער האָט זיך אױפֿגעהױבן, פֿלעגן זײ ציִען.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.