וַיֹּ֨אמֶר יִפְתָּ֜ח אֶל־זִקְנֵ֣י גִלְעָ֗ד אִם־מְשִׁיבִ֨ים אַתֶּ֤ם אוֹתִי֙ לְהִלָּחֵם֙ בִּבְנֵ֣י עַמּ֔וֹן וְנָתַ֧ן יְהוָ֛ה אוֹתָ֖ם לְפָנָ֑י אָנֹכִ֕י אֶהְיֶ֥ה לָכֶ֖ם לְרֹֽאשׁ׃
האָט יפֿתּח געזאָגט צו די עלטסטע פֿון גלעד: אױב איר קערט מיך אום, מלחמה צו האַלטן מיט די קינדער פֿון עמון, און גאָט װעט זײ איבערגעבן צו מיר, זאָל איך בלײַבן בײַ אײַך פֿאַר אַ הױפּט.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.