זָֽכְרָ֣ה יְרוּשָׁלִַ֗ם יְמֵ֤י עָנְיָהּ֙ וּמְרוּדֶ֔יהָ כֹּ֚ל מַחֲמֻדֶ֔יהָ אֲשֶׁ֥ר הָי֖וּ מִ֣ימֵי קֶ֑דֶם בִּנְפֹ֧ל עַמָּ֣הּ בְּיַד־צָ֗ר וְאֵ֤ין עוֹזֵר֙ לָ֔הּ רָא֣וּהָ צָרִ֔ים שָׂחֲק֖וּ עַ֥ל מִשְׁבַּתֶּֽהָ׃ (ס)
ירושָלַיִם דערמאָנט זיך אין די טעג פֿון איר פּײַן און אירע װאָגלענישן, אַלע גלוסטיקײטן װאָס זי האָט געהאַט אין די טעג פֿון אַ מאָל. װען איר פֿאָלק איז געפֿאַלן פֿון דער האַנט פֿון פֿײַנט, און זי האָט ניט קײן העלפֿער געהאַט, האָבן די פֿײַנט געקוקט אױף איר, געלאַכט אױף איר אונטערגאַנג.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.