וַיֹּ֨אמֶר הַמֶּ֜לֶךְ לְהָמָ֗ן מַ֠הֵר קַ֣ח אֶת־הַלְּב֤וּשׁ וְאֶת־הַסּוּס֙ כַּאֲשֶׁ֣ר דִּבַּ֔רְתָּ וַֽעֲשֵׂה־כֵן֙ לְמָרְדֳּכַ֣י הַיְּהוּדִ֔י הַיּוֹשֵׁ֖ב בְּשַׁ֣עַר הַמֶּ֑לֶךְ אַל־תַּפֵּ֣ל דָּבָ֔ר מִכֹּ֖ל אֲשֶׁ֥ר דִּבַּֽרְתָּ׃
האָט דער מלך געזאָגט צו הָמָנען: אײַל און נעם דאָס קלײד און דעם פערד, אַזױ װי דו האָסט גערעדט, און טו אַזױ צו מרדכי דעם ייִדן װאָס זיצט אין מלכס טױער; זאָלסט ניט לאָזן אָפּפֿאַַלן אַ װאָרט פֿון אַלץ װאָס דו האָסט גערעדט.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.