כַּיָּמִ֗ים אֲשֶׁר־נָ֨חוּ בָהֶ֤ם הַיְּהוּדִים֙ מֵא֣וֹיְבֵיהֶ֔ם וְהַחֹ֗דֶשׁ אֲשֶׁר֩ נֶהְפַּ֨ךְ לָהֶ֤ם מִיָּגוֹן֙ לְשִׂמְחָ֔ה וּמֵאֵ֖בֶל לְי֣וֹם ט֑וֹב לַעֲשׂ֣וֹת אוֹתָ֗ם יְמֵי֙ מִשְׁתֶּ֣ה וְשִׂמְחָ֔ה וּמִשְׁל֤וֹחַ מָנוֹת֙ אִ֣ישׁ לְרֵעֵ֔הוּ וּמַתָּנ֖וֹת לָֽאֶבְיוֹנִֽים׃
אַזױ װי די טעג װאָס די ייִדן זײַנען לױז געװאָרן פֿון זײערע פײַנט, און דעם חוֹדש װאָס איז זײ פֿאַרקערט געװאָרן פֿון קומער אין אַ שׂמכה, און פֿון טרױער אין אַ יָום-טוב; זײ צו מאַכן פֿאַר טעג פֿון אַ סעודה און אַ שׂמכה, מיט שַלַח-מָנות פֿון אײנעם צום אַנדערן, און מתּנות צו אָרימע לײַט.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.