וְאַתָּה֙ בְּרַחֲמֶ֣יךָ הָֽרַבִּ֔ים לֹ֥א עֲזַבְתָּ֖ם בַּמִּדְבָּ֑ר אֶת־עַמּ֣וּד הֶ֠עָנָן לֹא־סָ֨ר מֵעֲלֵיהֶ֤ם בְּיוֹמָם֙ לְהַנְחֹתָ֣ם בְּהַדֶּ֔רֶךְ וְאֶת־עַמּ֨וּד הָאֵ֤שׁ בְּלַ֙יְלָה֙ לְהָאִ֣יר לָהֶ֔ם וְאֶת־הַדֶּ֖רֶךְ אֲשֶׁ֥ר יֵֽלְכוּ־בָֽהּ׃
האָסטו פֿון דעסט װעגן אין דײַן גרױס דערבאַרימונג זײ ניט פֿאַרלאָזן אין דער מדבר; דער זײַל פֿון װאָלקן האָט זיך ניט אָפּגעטאָן פֿון זײ בײַ טאָג, כּדי זײ צו פֿירן אױפֿן װעג, און דער זײַל פֿון פֿײַער בײַ נאַכט, כּדי זײ צו לײַכטן דעם װעג װאָס זײ זאָלן אױף אים גײן.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.