וַתֹּ֙אמֶר֙ אֶל־אָבִ֔יהָ יֵעָ֥שֶׂה לִּ֖י הַדָּבָ֣ר הַזֶּ֑ה הַרְפֵּ֨ה מִמֶּ֜נִּי שְׁנַ֣יִם חֳדָשִׁ֗ים וְאֵֽלְכָה֙ וְיָרַדְתִּ֣י עַל־הֶֽהָרִ֔ים וְאֶבְכֶּה֙ עַל־בְּתוּלַ֔י אָנֹכִ֖י ורעיתי [וְרֵעוֹתָֽי׃]
און זי האָט געזאָגט צו איר פֿאָטער: זאָל מיר געטאָן װערן די דאָזיקע זאַך: לאָז מיך אָפּ אױףֿ צװײ חדשים: און איך װעל גײן און װעל נידערן אױףֿ די בערג, און װעל װײנען אױףֿ מײַן יונגפֿרױשאַפֿט, איך און מײַנע חבֿרטעס.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.