וְזֹ֣את ׀ עֲשׂ֣וּ לָהֶ֗ם וְחָיוּ֙ וְלֹ֣א יָמֻ֔תוּ בְּגִשְׁתָּ֖ם אֶת־קֹ֣דֶשׁ הַקֳּדָשִׁ֑ים אַהֲרֹ֤ן וּבָנָיו֙ יָבֹ֔אוּ וְשָׂמ֣וּ אוֹתָ֗ם אִ֥ישׁ אִ֛ישׁ עַל־עֲבֹדָת֖וֹ וְאֶל־מַשָּׂאֽוֹ׃
נײַערט אַזױ טוט מיט זײ, כּדי זײ זאָלן לעבן און ניט שטאַרבן, װען זײ גענענען צו די הײליקסטע הײליקײטן: אַהרן און זײַנע זין זאָלן אַרײַנגײן, און זײ שטעלן יעטװעדער אײנעם אױף זײַן דינסט, און בײַ זײַן משׂא.
Zohar
But where this vau is absent, there we have only the “statute of the Law” and not the Law itself.’