כִּ֣י תִקְצֹר֩ קְצִֽירְךָ֨ בְשָׂדֶ֜ךָ וְשָֽׁכַחְתָּ֧ עֹ֣מֶר בַּשָּׂדֶ֗ה לֹ֤א תָשׁוּב֙ לְקַחְתּ֔וֹ לַגֵּ֛ר לַיָּת֥וֹם וְלָאַלְמָנָ֖ה יִהְיֶ֑ה לְמַ֤עַן יְבָרֶכְךָ֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֔יךָ בְּכֹ֖ל מַעֲשֵׂ֥ה יָדֶֽיךָ׃
אַז דו װעסט שנײַדן דײַן שניט אין פֿעלד, און װעסט פֿאַרגעסן אַ גאַרב אין פֿעלד, זאָלסטו זיך ניט אומקערן זי צו נעמען; פֿאַרן פֿרעמדן, פֿאַרן יתום, און פֿאַר דער אַלמנה, זאָל עס זײַן; כּדי ה׳ דײַן גאָט זאָל דיך בענטשן אין יעטװעדער טואונג פֿון דײַנע הענט.