וַיֹּ֧אמֶר דָּוִ֛יד אֶל־גָּ֖ד צַר־לִ֣י מְאֹ֑ד אֶפְּלָה־נָּ֣א בְיַד־יְהוָ֗ה כִּֽי־רַבִּ֤ים רַחֲמָיו֙ מְאֹ֔ד וּבְיַד־אָדָ֖ם אַל־אֶפֹּֽל׃
האָט דוד געזאָגט צו גָדן: מיר איז זײער ענג. לאָמיך, איך בעט דיך, פֿאַלן אין דער האַנט פֿון גאָט, װאָרום זײַן רחמנות איז זײער גרױס, און לאָמיך ניט פֿאַלן אין דער האַנט פֿון אַ מענטשן.
Selichot Edot HaMizrach
(Some are accustomed to say:) In my remembering upon my bed, the wantonness of my heart and its faults, I will get up and go to the House of my God and His footstool. And I will say in raising my eye, in my supplications, to His skies, "Let us fall into the hand of the Lord, for His compassion is great" (II Samuel 24:14).