כִּ֧י הַתְּרָפִ֣ים דִּבְּרוּ־אָ֗וֶן וְהַקּֽוֹסְמִים֙ חָ֣זוּ שֶׁ֔קֶר וַֽחֲלֹמוֹת֙ הַשָּׁ֣וא יְדַבֵּ֔רוּ הֶ֖בֶל יְנַֽחֵמ֑וּן עַל־כֵּן֙ נָסְע֣וּ כְמוֹ־צֹ֔אן יַעֲנ֖וּ כִּֽי־אֵ֥ין רֹעֶֽה׃ (פ)
װאָרום די תּרָפֿים האָבן גערעדט נישטיקײט, און די װאָרזאָגער האָבן געזען ליגן, און די חלוֹמות רעדן פֿאַלש, נישטיק טוען זײ טרײסטן. דרום האָבן זײ אומגעװאַנדערט אַזױ װי שאָף, זײ פּלאָגן זיך, װײַל קײן פּאַסטוך איז ניטאָ.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.