כִּֽי־חֻקּ֥וֹת הָֽעַמִּ֖ים הֶ֣בֶל ה֑וּא כִּֽי־עֵץ֙ מִיַּ֣עַר כְּרָת֔וֹ מַעֲשֵׂ֥ה יְדֵ֥י־חָרָ֖שׁ בַּֽמַּעֲצָֽד׃
װאָרום די מנהגים פֿון די אומות, דאָס איז נישטיקײט; װאָרום עס איז אַ האָלץ װאָס מע האָט פֿון װאַלד אױסגעהאַקט, דאָס װערק פֿון אַ מײַנסטערס הענט מיט דער הובל.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.