וּשְׂמַחְתֶּ֗ם לִפְנֵי֮ יְהוָ֣ה אֱלֹֽהֵיכֶם֒ אַתֶּ֗ם וּבְנֵיכֶם֙ וּבְנֹ֣תֵיכֶ֔ם וְעַבְדֵיכֶ֖ם וְאַמְהֹתֵיכֶ֑ם וְהַלֵּוִי֙ אֲשֶׁ֣ר בְּשַֽׁעֲרֵיכֶ֔ם כִּ֣י אֵ֥ין ל֛וֹ חֵ֥לֶק וְנַחֲלָ֖ה אִתְּכֶֽם׃
און איר זאָלט זיך פֿרײען פֿאַר ה׳ אײַער גאָט, איר, און אײַערע זין און אײַערע טעכטער, און אײַערע קנעכט און אײַערע דינסטן, און דער לֵוִי װאָס אין אײַערע טױערן; װאָרום ער האָט ניט קײן חלק און קײן נחלה בײַ אײַך.
Shenei Luchot HaBerit
ואכלתם שם לפני ה' אלוקיכם, … ושמחתם לפני ה' אלוקיכם . According to the Zohar, these verses (12,7 and 12,12) describe different epochs. As long as the Temple was standing one could be in the Presence of G–d, consume the sacrifices in Jerusalem, and rejoice while doing so. How can a person sit down and eat and enjoy same in the knowledge that there is no Temple and that no sacrifices can be offered and that we are not allowed into G–d's Presence? The second verse comes to console us that G–d will join us when we sit down for our meals and recite the appropriate benedictions. He will encourage us to speak words of Torah during the meal.