וַיֹּ֣אמֶר אֲדֹֽנִי־בֶ֗זֶק שִׁבְעִ֣ים ׀ מְלָכִ֡ים בְּֽהֹנוֹת֩ יְדֵיהֶ֨ם וְרַגְלֵיהֶ֜ם מְקֻצָּצִ֗ים הָי֤וּ מְלַקְּטִים֙ תַּ֣חַת שֻׁלְחָנִ֔י כַּאֲשֶׁ֣ר עָשִׂ֔יתִי כֵּ֥ן שִׁלַּם־לִ֖י אֱלֹהִ֑ים וַיְבִיאֻ֥הוּ יְרוּשָׁלִַ֖ם וַיָּ֥מָת שָֽׁם׃ (פ)
האָט אדוני-בֶזק געזאָגט: זיבעציק מלָכים מיט די דױמען פֿון זײערע הענט און זײערע פֿיס אָפּגעהאַקט האָבן געקליבן אונטער מײַן טיש; אַזױ װי איך האָב געטאָן; אַזױ האָט מיר גאָט באַצאָלט, און זײ האָבן אים געבראַכט קײן ירושלַים, און ער איז דאָרטן געשטאָרבן.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.