וַיַּ֣רְא בִּלְעָ֗ם כִּ֣י ט֞וֹב בְּעֵינֵ֤י יְהוָה֙ לְבָרֵ֣ךְ אֶת־יִשְׂרָאֵ֔ל וְלֹא־הָלַ֥ךְ כְּפַֽעַם־בְּפַ֖עַם לִקְרַ֣את נְחָשִׁ֑ים וַיָּ֥שֶׁת אֶל־הַמִּדְבָּ֖ר פָּנָֽיו׃
און בִלעָם האָט געזען אַז עס איז װוילגעפֿעלן אין די אױגן פֿון גאָט צו בענטשן ישׂראל, און ער איז ניט געגאַנגען אַזױ װי די פֿריערדיקע מאָל, אַנטקעגן כּישוף-צײכנס, נאָר ער האָט געקערט זײַן פּנים צום מדבר.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.