וַיָּבֹא֙ אֵ֣צֶל עָמְדִ֔י וּבְבֹא֣וֹ נִבְעַ֔תִּי וָאֶפְּלָ֖ה עַל־פָּנָ֑י וַיֹּ֤אמֶר אֵלַי֙ הָבֵ֣ן בֶּן־אָדָ֔ם כִּ֖י לְעֶת־קֵ֥ץ הֶחָזֽוֹן׃
איז ער צוגעקומען לעבן װוּ איך בין געשטאַנען, און װי ער איז צוגעקומען, אַזױ בין איך דערשראָקן געװאָרן, און בין געפֿאַלן אױף מײַן פּנים; האָט ער צו מיר געזאָגט: פֿאַרשטײ, דו מענטשנקינד, װאָרום פֿאַר דער צײַט פֿון קֶץ איז די זעונג.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.