וַֽיהוָ֗ה נָתַ֤ן קוֹלוֹ֙ לִפְנֵ֣י חֵיל֔וֹ כִּ֣י רַ֤ב מְאֹד֙ מַחֲנֵ֔הוּ כִּ֥י עָצ֖וּם עֹשֵׂ֣ה דְבָר֑וֹ כִּֽי־גָד֧וֹל יוֹם־יְהוָ֛ה וְנוֹרָ֥א מְאֹ֖ד וּמִ֥י יְכִילֶֽנּוּ׃
און גאָט לאָזט אַרױס זײַן קָול פֿאַרױס פֿאַר זײַן חיל; װאָרום זײער גרױס איז זײַן מחנה, װאָרום מאַכטיק איז דער װאָס טוט זײַן באַפֿעל; װאָרום גרױס איז דער טאָג פֿון גאָט און מוֹראדיק זײער, און װער קען אים אױסהאַלטן?
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.