קָצַ֣פְתִּי עַל־עַמִּ֗י חִלַּ֙לְתִּי֙ נַחֲלָתִ֔י וָאֶתְּנֵ֖ם בְּיָדֵ֑ךְ לֹא־שַׂ֤מְתְּ לָהֶם֙ רַחֲמִ֔ים עַל־זָקֵ֕ן הִכְבַּ֥דְתְּ עֻלֵּ֖ךְ מְאֹֽד׃
איך האָב געצערנט אױף מײַן פֿאָלק, איך האָב פֿאַרשװעכט מײַן אַרב, און זײ געגעבן אין דײַן האַנט; האָסטו זײ קײן רַחמָנות ניט געשענקט, אױף אַ זקן האָסטו באַשװערט דײַן יאָך ביז גאָר.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.