וְעַתָּ֞ה שִׁמְעִי־זֹ֤את עֲדִינָה֙ הַיּוֹשֶׁ֣בֶת לָבֶ֔טַח הָאֹֽמְרָה֙ בִּלְבָ֔בָהּ אֲנִ֖י וְאַפְסִ֣י ע֑וֹד לֹ֤א אֵשֵׁב֙ אַלְמָנָ֔ה וְלֹ֥א אֵדַ֖ע שְׁכֽוֹל׃
און אַצונד הער דאָס צו, דו װױלטאָגערין, – װאָס זיצט אין זיכערקײט, װאָס זאָגט אין איר האַרצן: איך, און חוץ מיר איז ניטאָ מער. איך װעל ניט זיצן אַן אלמנה, און ניט װיסן פֿון בלײַבן אָן קינדער:
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.