כָּל֨וּ בַדְּמָע֤וֹת עֵינַי֙ חֳמַרְמְר֣וּ מֵעַ֔י נִשְׁפַּ֤ךְ לָאָ֙רֶץ֙ כְּבֵדִ֔י עַל־שֶׁ֖בֶר בַּת־עַמִּ֑י בֵּֽעָטֵ֤ף עוֹלֵל֙ וְיוֹנֵ֔ק בִּרְחֹב֖וֹת קִרְיָֽה׃ (ס)
מײַנע אױגן גײען אױס פֿון טרערן, מײַנע אינגעװײד ברענען, מײַן לעבער איז אױסגעגאָסן אױף דער ערד, אױף דעם בראָך פֿון דער טאָכטער מײַן פֿאָלק; װײַל קלײנע קינדער און זױגעדיקע חלשן אין די גאַסן פֿון שטאָט.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.