פָּצ֨וּ עָלַ֤יִךְ פִּיהֶם֙ כָּל־א֣וֹיְבַ֔יִךְ שָֽׁרְקוּ֙ וַיַּֽחַרְקוּ־שֵׁ֔ן אָמְר֖וּ בִּלָּ֑עְנוּ אַ֣ךְ זֶ֥ה הַיּ֛וֹם שֶׁקִּוִּינֻ֖הוּ מָצָ֥אנוּ רָאִֽינוּ׃ (ס)
געעפֿנט זײער מױל אױף דיר האָבן אַלע דײַנע שָׂונאים; זײ שמוצערן, און קריצן די צײן; זײ זאָגן: מיר האָבן זי אײַנגעשלונגען; פֿאַר װאָר, דאָס איז דער טאָג װאָס מיר האָבן געהאָפֿט אױף אים, מיר האָבן דערגרײכט, מיר האָבן דערלעבט.
Rashi
and gnashes Heb. וחרק, as (in Lam. 2:16): “and gnashed (ויחרקו) their teeth”; e rechineynt in Old French.