וַיְהִ֗י בְּהִשָּׁמַ֤ע דְּבַר־הַמֶּ֙לֶךְ֙ וְדָת֔וֹ וּֽבְהִקָּבֵ֞ץ נְעָר֥וֹת רַבּ֛וֹת אֶל־שׁוּשַׁ֥ן הַבִּירָ֖ה אֶל־יַ֣ד הֵגָ֑י וַתִּלָּקַ֤ח אֶסְתֵּר֙ אֶל־בֵּ֣ית הַמֶּ֔לֶךְ אֶל־יַ֥ד הֵגַ֖י שֹׁמֵ֥ר הַנָּשִֽׁים׃
און עס איז געװען, אַז דער אָנזאָג פֿון מלך און זײַן באַפֿעל איז באַקאַנט געװאָרן, און אַז פֿיל מײדלעך זײַנען אײַנגעזאַמלט געװאָרן אין דער הױפּטשטאָט שושַן, אונטער דער האַנט פֿון הֵגַין, אַזױ איז אױך אסתּר צוגענומען געאָװרן אין הױז פֿון מלך, אונטער דער האַנט פֿון הֵגַין דעם היטער פֿון די פֿרױען.
Radak
ויראו...ותקח, our sages, in comparing the abduction of Esther, and that of Sarai, point out that whereas with Esther the word used is ותלקח, here the word used by the Torah is ותקח, a pual (strong passive) mode, as opposed to a nifal-passive mode. (compare Torah Shleymah item 157 on this) In Sarai’s case, the formulation reflects the fact that she was a married woman, so that her abduction was a violation of her and her husband’s rights, whereas in Esther’s case it was “merely” a violation of her rights. According to our author Esther had been agreeable to participating in the contest. [The passive form would only reflect that none of the girls were active, but were selected by the king’s servants who had to decide if they had a chance to appeal to the king. Ed.]