וַיְהִ֣י בַשָּׁנָ֣ה הַ֠חֲמִשִׁית לִיהוֹיָקִ֨ים בֶּן־יֹאשִׁיָּ֤הוּ מֶֽלֶךְ־יְהוּדָה֙ בַּחֹ֣דֶשׁ הַתְּשִׁעִ֔י קָרְא֨וּ צ֜וֹם לִפְנֵ֧י יְהוָ֛ה כָּל־הָעָ֖ם בִּירֽוּשָׁלִָ֑ם וְכָל־הָעָ֗ם הַבָּאִ֛ים מֵעָרֵ֥י יְהוּדָ֖ה בִּירוּשָׁלִָֽם׃
און עס איז געװען אין פֿינפֿטן יאָר פֿון יהוֹיָקים דעם זון פֿון יֹאשָיָהון דעם מלך פֿון יהודה, אין נײַנטן חוֹדש, האָבן אױסגערופֿן אַ תָּענית פֿאַר גאָט דאָס גאַנצע פֿאָלק אין ירושָלַיִם, און דאָס גאַנצע פֿאָלק װאָס איז געקומען פֿון די שטעט פֿון יהודה אין ירושָלַיִם.
Rashbam
'כי קרא שמיטה לה, in other words: the time has come which we know as sh’mittah from Leviticus 23,2. Proclaiming this period as such is similar to proclaiming all the festivals in advance, hence the expression קרא, as in מקראי קודש. Even fast days are proclaimed in advance as we know from Lamentations 1,15, or Jeremiah 36,9.