וַיֹּ֣אמֶר לְאִמּ֡וֹ אֶלֶף֩ וּמֵאָ֨ה הַכֶּ֜סֶף אֲשֶׁ֣ר לֻֽקַּֽח־לָ֗ךְ ואתי [וְאַ֤תְּ] אָלִית֙ וְגַם֙ אָמַ֣רְתְּ בְּאָזְנַ֔י הִנֵּֽה־הַכֶּ֥סֶף אִתִּ֖י אֲנִ֣י לְקַחְתִּ֑יו וַתֹּ֣אמֶר אִמּ֔וֹ בָּר֥וּךְ בְּנִ֖י לַיהוָֽה׃
האָט ער געזאָגט צו זײַן מוטער: די טױזנט מיט הונדערט זילבערשטיק װאָס זײַנען צוגענומען געװאָרן בײַ דיר, און װאָס דו האָסט װעגן זײ געשאָלטן, און האָסט עס אױך געזאָגט אין מײַנע אױערן– אָט איז דאָס זילבער בײַ מיר; איך האָב עס גענומען. האָט זײַן מוטער געזאָגט: געבענטשט זאָל זײַן מײַן זון פֿון גאָט!
Ibn Ezra
anyone who sins, having heard admission of guilt specifically, regarding forbidden articles (as in, “you admitted your guilt” [Judges 17:2]). Although Scripture employs brevity, it implicitly warns the witness that he is obliged to testify, since if he does not testify, he is subject to Divine punishment: he has committed an offense . This applies when the witness forgot to testify, and afterward remembered.