וַתֹּ֨אמֶר דְּלִילָ֜ה אֶל־שִׁמְשׁ֗וֹן עַד־הֵ֜נָּה הֵתַ֤לְתָּ בִּי֙ וַתְּדַבֵּ֤ר אֵלַי֙ כְּזָבִ֔ים הַגִּ֣ידָה לִּ֔י בַּמֶּ֖ה תֵּאָסֵ֑ר וַיֹּ֣אמֶר אֵלֶ֔יהָ אִם־תַּאַרְגִ֗י אֶת־שֶׁ֛בַע מַחְלְפ֥וֹת רֹאשִׁ֖י עִם־הַמַּסָּֽכֶת׃
האָט דלילה געזאָגט צו שמשונען: ביז אַהער האָסטו געשפּעט פֿון מיר און האָסט מיר געזאָגט ליגנס; זאָג מיר מיט װאָס דו קענסט געבונדן װערן. האָט ער צו איר געזאָגט: אַז דו װעסט אײַנװעבן די זיבן פֿלעכטן פֿון מײַן קאָפּ מיט דעם געװעב.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.