וִיחִ֗י וְיִתֶּן־לוֹ֮ מִזְּהַ֪ב שְׁ֫בָ֥א וְיִתְפַּלֵּ֣ל בַּעֲד֣וֹ תָמִ֑יד כָּל־הַ֝יּ֗וֹם יְבָרֲכֶֽנְהֽוּ׃
דרום זאָל ער לעבן, און מע זאָל אים געבן פֿון דעם גאָלד פֿון שבֿא;און מע זאָל מתפּלל זײַן פֿאַר אים תּמיד, אַ גאַנצן טאָג זאָל מען אים בענטשן.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.