וְהֶֽעָרִ֗ים אֲשֶׁ֤ר תִּתְּנוּ֙ מֵאֲחֻזַּ֣ת בְּנֵי־יִשְׂרָאֵ֔ל מֵאֵ֤ת הָרַב֙ תַּרְבּ֔וּ וּמֵאֵ֥ת הַמְעַ֖ט תַּמְעִ֑יטוּ אִ֗ישׁ כְּפִ֤י נַחֲלָתוֹ֙ אֲשֶׁ֣ר יִנְחָ֔לוּ יִתֵּ֥ן מֵעָרָ֖יו לַלְוִיִּֽם׃ (פ)
און די שטעט װאָס איר װעט געבן פֿון דעם אײגנטום פֿון די קינדער פֿון ישׂראל, זאָלט איר פֿון דעם מערערן נעמען מער, און פֿון דעם װינציקערן נעמען װינציקער; איטלעכער לױט זײַן אַרבונג װאָס ער אַרבט, זאָל געבן פֿון זײַנע שטעט צו די לוִיִים.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.