וּבַל־יֹאמַ֥ר שָׁכֵ֖ן חָלִ֑יתִי הָעָ֛ם הַיֹּשֵׁ֥ב בָּ֖הּ נְשֻׂ֥א עָוֺֽן׃
און קײן אײַנװױנער װעט ניט זאָגן: איך בין קראַנק; דעם פֿאָלק װאָס זיצט דערין איז פֿאַרגעבן די זינד.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.