וַיְסַפֵּ֨ר הָמָ֜ן לְזֶ֤רֶשׁ אִשְׁתּוֹ֙ וּלְכָל־אֹ֣הֲבָ֔יו אֵ֖ת כָּל־אֲשֶׁ֣ר קָרָ֑הוּ וַיֹּ֩אמְרוּ֩ ל֨וֹ חֲכָמָ֜יו וְזֶ֣רֶשׁ אִשְׁתּ֗וֹ אִ֣ם מִזֶּ֣רַע הַיְּהוּדִ֡ים מָרְדֳּכַ֞י אֲשֶׁר֩ הַחִלּ֨וֹתָ לִנְפֹּ֤ל לְפָנָיו֙ לֹא־תוּכַ֣ל ל֔וֹ כִּֽי־נָפ֥וֹל תִּפּ֖וֹל לְפָנָֽיו׃
און הָמָן האָט דערצײלט זײַן װײַב זֶרֶש און אַלע זײַנע גוטע פֿרײַנט אַלץ װאָס אים האָט געטראָפֿן. האָבן זײַנע קלוגע לײַט און זײַן װײַב זֶרֶש געזאָגט צו אים: אױב פֿון ייִדישן אָפּשטאַם איז דער מרדכי װאָס דו האָסט אָנגעהױבן פֿאַלן פֿאַר אים, װעסטו ניט אױספֿירן אַקעגן אים, נאָר פֿאַלן װעסטו פֿאַלן פֿאַר אים.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.