תָּבֹ֨א כָל־רָעָתָ֤ם לְפָנֶ֙יךָ֙ וְעוֹלֵ֣ל לָ֔מוֹ כַּאֲשֶׁ֥ר עוֹלַ֛לְתָּ לִ֖י עַ֣ל כָּל־פְּשָׁעָ֑י כִּֽי־רַבּ֥וֹת אַנְחֹתַ֖י וְלִבִּ֥י דַוָּֽי׃ (פ)
זאָל קומען אַל זײער בײז פֿאַר דיר, און טו צו זײ אַזױ װי דו האָסט צו מיר געטאָן, פֿאַר אַלע מײַנע זינד; װאָרום פֿיל זײַנען מײַנע זיפֿצן, און מײַן האַרץ איז קראַנק.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.