וַיֹּ֣אמֶר מֶֽלֶךְ־יִשְׂרָאֵ֣ל ׀ אֶֽל־יְהוֹשָׁפָ֡ט ע֣וֹד אִישׁ־אֶחָ֡ד לִדְרֹשׁ֩ אֶת־יְהוָ֨ה מֵאֹת֜וֹ וַאֲנִ֣י שְׂנֵאתִ֗יו כִּ֠י לֹֽא־יִתְנַבֵּ֨א עָלַ֥י טוֹב֙ כִּ֣י אִם־רָ֔ע מִיכָ֖יְהוּ בֶּן־יִמְלָ֑ה וַיֹּ֙אמֶר֙ יְה֣וֹשָׁפָ֔ט אַל־יֹאמַ֥ר הַמֶּ֖לֶךְ כֵּֽן׃
האָט דער מלך פֿון ישׂראל געזאָגט צו יהוֹשפֿטן: פֿאַראַן נאָך אײן מאַן אױף צו פֿרעגן בײַ גאָט דורך אים, אָבער איך האָב אים פֿײַנט, װײַל ער זאָגט ניט נבֿיאות אױף מיר גוטס, נאָר בלױז שלעכטס–מיכָיָהו דער זון פֿון יִמלָהן. האָט יהוֹשפֿט געזאָגט: זאָל דער מלך אַזױ ניט רעדן.
II Chronicles
And the king of Israel said to Yehoshafat: There is yet another man of whom we may make inquiry of the L rd, but I hate him, for he never prophesies good for me but always bad [viz. I Kings 20:42] — Michayhu the son of Yimlah. And Yehoshafat said: Let the king not speak thus.