וַיְמָאֲנ֣וּ לִשְׁמֹ֗עַ וְלֹא־זָכְר֤וּ נִפְלְאֹתֶ֙יךָ֙ אֲשֶׁ֣ר עָשִׂ֣יתָ עִמָּהֶ֔ם וַיַּקְשׁוּ֙ אֶת־עָרְפָּ֔ם וַיִּתְּנוּ־רֹ֛אשׁ לָשׁ֥וּב לְעַבְדֻתָ֖ם בְּמִרְיָ֑ם וְאַתָּה֩ אֱל֨וֹהַּ סְלִיח֜וֹת חַנּ֧וּן וְרַח֛וּם אֶֽרֶךְ־אַפַּ֥יִם וְרַב־וחסד [חֶ֖סֶד] וְלֹ֥א עֲזַבְתָּֽם׃
און ניט געװאָלט געהאָרכן, און זײ האָבן ניט געדאַכט אָן דײַנע װוּנדער װאָס דו האָסט מיט זײ געטאָן; נאָר זײ האָבן האַרט געמאַכט זײער נאַקן, און געמאַכט אַ הױפּטמאַן זיך אומצוקערן צו זײער קנעכטשאַפֿט אין זײער װידערשפּעניקײט. אָבער דו ביסט אַ גאָט פֿון פֿאַרגעבונג, לײַטזעליק און דערבאַרימדיק, אײַנגעהאַלטן אין צאָרן און רײַך אין גענאָד, און האָסט זײ ניט פֿאַרלאָזן.
Numbers
They railed against Moshe and Aharon—all of Bnei Yisroel—and the entire congregation said to them: “Would we had died in the land of Egypt or in this desert, would that we had died.
Numbers
Why does Adonoy bring us into this land to fall by the sword; our wives and infants would be as spoils; is it not better for us to return to Egypt?”
Numbers
They said to each other: “Let us appoint (lit. place) a head and we will return to Egypt.”