וְעַל־הַנַּ֣חַל יַעֲלֶ֣ה עַל־שְׂפָת֣וֹ מִזֶּ֣ה ׀ וּמִזֶּ֣ה ׀ כָּל־עֵֽץ־מַ֠אֲכָל לֹא־יִבּ֨וֹל עָלֵ֜הוּ וְלֹֽא־יִתֹּ֣ם פִּרְי֗וֹ לָֽחֳדָשָׁיו֙ יְבַכֵּ֔ר כִּ֣י מֵימָ֔יו מִן־הַמִּקְדָּ֖שׁ הֵ֣מָּה יֽוֹצְאִ֑ים והיו [וְהָיָ֤ה] פִרְיוֹ֙ לְמַֽאֲכָ֔ל וְעָלֵ֖הוּ לִתְרוּפָֽה׃ (ס)
און בײַ דעם טײַך װעלן אױסװאַקסן אױף זײַן ברעג, פֿון דער זײַט און פֿון יענער זײַט, אַלערלײ בײמער צום עסן; זײער בלאַט װעט ניט פֿאַרװעלקט װערן, און זײער פֿרוכט װעט ניט אױסגײן; אַלע חודש װעלן זײ צײַטיקן, װײַל זײערע װאַסערן, זײ גײען אַרױס פֿון הײליקטום; און זײער פֿרוכט װעט זײַן צום עסן, און זײער בלאַט פֿאַר אַ רפֿואה.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.