וַיַּעַן֩ שְׁכַנְיָ֨ה בֶן־יְחִיאֵ֜ל מִבְּנֵ֤י עולם [עֵילָם֙] וַיֹּ֣אמֶר לְעֶזְרָ֔א אֲנַ֙חְנוּ֙ מָעַ֣לְנוּ בֵאלֹהֵ֔ינוּ וַנֹּ֛שֶׁב נָשִׁ֥ים נָכְרִיּ֖וֹת מֵעַמֵּ֣י הָאָ֑רֶץ וְעַתָּ֛ה יֵשׁ־מִקְוֶ֥ה לְיִשְׂרָאֵ֖ל עַל־זֹֽאת׃
און שכַניָה דער זון פֿון יחיאֵלן, פֿון די קינדער פֿון עֵילָם, האָט זיך אָפּגערופֿן און האָט געזאָגט צו עזראן: מיר האָבן געפֿעלשט אָן אונדזער גאָט, און האָבן גענומען פֿרעמדע װײַבער פֿון די פֿעלקער פֿון לאַנד, אָבער אַצונד איז דאָ אַ האָפֿענונג פֿאַר ישׂראל װעגן דעם.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.