וְאִם־נְבִאִ֣ים הֵ֔ם וְאִם־יֵ֥שׁ דְּבַר־יְהוָ֖ה אִתָּ֑ם יִפְגְּעוּ־נָא֙ בַּֽיהוָ֣ה צְבָא֔וֹת לְבִלְתִּי־בֹ֜אוּ הַכֵּלִ֣ים ׀ הַנּוֹתָרִ֣ים בְּבֵית־יְהוָ֗ה וּבֵ֨ית מֶ֧לֶךְ יְהוּדָ֛ה וּבִירוּשָׁלִַ֖ם בָּבֶֽלָה׃ (פ)
און אױב זײ זײַנען נבֿיאים, און אױב דאָס װאָרט פֿון גאָט איז בײַ זײ, זאָלן זײ אַקאָרשט בעטן בײַ גאָט פֿון צבָאוֹת, אַז די כּלים װאָס זײַנען נאָך געבליבן אין הױז פֿון גאָט, און אין הױז פֿון דעם מלך פֿון יהודה, און אין ירושָלַיִם, זאָלן ניט אָנקומען קײן בבֿל.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.