וְחָֽפְרָה֙ הַלְּבָנָ֔ה וּבוֹשָׁ֖ה הַֽחַמָּ֑ה כִּֽי־מָלַ֞ךְ יְהוָ֣ה צְבָא֗וֹת בְּהַ֤ר צִיּוֹן֙ וּבִיר֣וּשָׁלִַ֔ם וְנֶ֥גֶד זְקֵנָ֖יו כָּבֽוֹד׃ (פ)
און די לבֿנה װעט זיך שעמען, און די זון װעט פֿאַרשעמט װערן, װאָרום גאָט פֿון צבֿאות טוט קיניגןאױף באַרג צִיון, און אין ירושלים; און אַנטקעגן זײַנע עלטסטע װעט זײַן אַ פּראַכטיקײט.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.